دلنوشته های امین حمزه ای(ترنم)

پیام مدیریت

امین حمزه ای

متولد خرداد 1368

متولد کرمان

دانشجوی مکانیک طراحی جامدات
×××××××××
لطفا در خبرنامه من عضو شوید
×××××××××
آن قدیم ترها 2 نفر بودند
یکی بود
و
یکی نبود!!!!!
×××××××××
حالمان بد نيست غم کم می‌خوريم
کم که نه هرروز کم کم می‌خوريم

آب می‌خواهم سرابم می‌دهند
عشق می‌ورزم عذابم می‌دهند

خود نمی‌دانم کجا رفتم به خواب
از چه بيدارم نکردی آفتاب؟

خنجری بر قلب بيمارم زدند
بيگناهی بودم و دارم زدند

سنگ را بستند و سگ آزاد شد
يک شب داد آمد و بيداد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه‌ام
تيشه زد بر ريشه انديشه‌ام

عشق اگر اين است مرتد می شوم
خوب اگر اين است من بد می شوم

××...................................××
یه دو راهی بزرگ
زیر گنبد کویر
من وتو موندیمُ
یه حس غریب
تو از ناله ها نگفتن
من از سکوت تو ماندن
من از تو گفتنُ
تو از من نگفتن
حال قصه چیست ندانم؟
تنها دانم که کاش
غرور نباشد سرانجام این قصه
تا من مانم تو مانی
یه دنیا حسرت و غم

×..........×

یه شب حالت بده ،
خيلي بد ؛
داري به زمان و زمين بد و بيراه مي گي ...
خسته شدي ، خيلي خسته
حس مي كني توموم شدي
آروم
كم كم
مي گي چرا چند وقته هيچي درست نمي شه ؟!
مي گي چرا بايد كارات اينقدر گره بخوره ؟!
مي گي كاش بميري راحت شي !
حتي سر خدا داد مي زني چرا ؟؟؟؟؟؟؟!!!!
فكر مي كني صداتو نشنيده ؛
فكر مي كني اشكاتو نديده !
فكر مي كني داره كم كم يادش مي ره ،
داره كم كم همه چي رو فراموش مي كنه !
بغض مي كني ،
نمي خواي اين شب تموم بشه ،
نمي خواي فرداي نكبتي بياد ،
نمي خواي بفهمي اوضا خرابتر از اوني بوده كه فكر مي كردي ...
اما آخرش كه چي !؟!
صبح از راه مي رسه ؛
تو آينه يه نگاه به خودت مي ندازي ،
نفس عميق مي كشي ،
مي گي همه چي درست مي شه ، همه چي ...
با خودت فكر مي كني كه همين ديشب خدا بغلم كرد ، تو بغلش تا خود صبح خوابيدم ؛
منو اينقده دوست داشته كه ...
مي رسي سر اين خط :
لطف آنچه تو انديشي
حكم آنچه تو فرمايي
فكر مي كني ، فكر مي كني ... فكر ...
قاطي فكرات مي شي ،
تو بغل بزرگ خداي بزرگِ خودت گم مي شي
دلت يه چيزي مي خواد كه نمي دوني ؛
دلت يه چيزي مي خواد كه نمي شنوي ؛
بعد از آسمون شروع مي كنه به باريدن ،
نم نم ؛
آروم ؛
خيس مي شي ،
اما نه خيس ِ خيس ،
مي دوني !
داري شروع مي شي ...
آروم ،
كم كم .

×××××××××××××

برای ارزوهایی که میمیرند سکوتی می کنم بالاتر از فریاد

و فریادی کنم پایین تر از خاموشی مطلق

بدان درد مرا هیچکس نمی داند

که من امید ازادی ز تنهایی نمی بینم

ز تنهایی شدم بیزار

ز رفتارت شدم مایوس

وشاید نوش دارو نیز قبل از مرگ سهراب

دهد تن را خلاصی از خیالم

نباشد مرهم روح و روانم

بدان درد مرا هیچکس نمی داند...

×××××××××××××××

آدما از جنس برگند .

گاهي سبزند ، گاهي پائيزن و زردند .

زمستون ديده نميشن .

تابستون سايبون سبزند.

آدما خيلي قشنگن .

حيف كه هر لحظه يه رنگند

http://aminnn.blogfa.com/profile

××××××××××××××××××

تصاویر تصادفی زیبا

جستجوگر

لينکدوني

وبلاگ شخصی امین حمزه ای
محمدرضا عالی پیام
صادق دادکریمی
امین حمزه ای
حبیب شوکتی نیا
کریس دی برگ

بقيه لينك ها ...

آمار و امکانات

داستان شطرنج

مددکار بين نگاه پيرمرد و پنجره فاصله انداخت. پيرمرد چشم هايش را بست!
مددکار: ببين پيرمرد! براي آخرين بار مي گم، خوب گوش كن تا ياد بگيري. آخه تا كي مي خواي به اين پنجره زل بزني؟ اگه اين بازي را ياد بگيري، هم از شر اين پنجره راحت مي شي، هم مي توني با اين هم سن و سال هاي خودت بازي كني. مثل اون دوتا. مي بيني؟ آهاي! با توام! مي شنوي؟
پيرمرد به اجبار پلك هايش را بالا كشيد.
مددکار: اين يكي كه از همه بزرگ تره شاهه، فقط يه خونه مي تونه حركت كنه. اين بغليش هم وزيره. همه جور مي تونه حركت كنه، راست، چپ، ضربدري... خلاصه مهره اصلي همينه. فهميدي؟
پيرمرد گفت: ش ش شااا ه… و و وزيـ ـ ـ ـررر
مددکار: آفرين..اين دوتا هم كه از شكلش معلومه، قلعه هستن. فقط مستقيم ميرن. اينا هم دو تا اسب جنگي. چطوره؟؟ فقط موند اين دو تا فيل كه ضربدري حركت مي كنن. و اين رديف جلويي هم كه سربازها هستن، هشت تا! مي بيني! درست مثل يك ارتش واقعي! هم مي توني به دشمن حمله كني، هم از خودت دفاع كني، ديدي چقدر ساده بود. حالا اسماشونو بگو ببينم ياد گرفتي يا نه؟؟
پيرمرد نيم سرفه اش را قورت داد و گفت: پس مردم چي؟؟؟ اونا تو بازي نيستن؟؟

نوشته شده در پنجشنبه هجدهم تیر 1388 توسط امین حمزه ای(ترنم) | لينك ثابت |