دلنوشته

امین حمزه ای

متولد خرداد 1368

متولد کرمان

دانشجوی مکانیک طراحی جامدات
×××××××××
خلاصه اینکه نظر یادت نره ها..
×××××××××
اصلا هر کی نظر بده دوستش داریم
فراوان به شدت هر چه تمام تر...
×××××××××
حالمان بد نيست غم کم می‌خوريم
کم که نه هرروز کم کم می‌خوريم

آب می‌خواهم سرابم می‌دهند
عشق می‌ورزم عذابم می‌دهند

خود نمی‌دانم کجا رفتم به خواب
از چه بيدارم نکردی آفتاب؟

خنجری بر قلب بيمارم زدند
بيگناهی بودم و دارم زدند

سنگ را بستند و سگ آزاد شد
يک شب داد آمد و بيداد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه‌ام
تيشه زد بر ريشه انديشه‌ام

عشق اگر اين است مرتد می شوم
خوب اگر اين است من بد می شوم

××...................................××
یه دو راهی بزرگ
زیر گنبد کویر
من وتو موندیمُ
یه حس غریب
تو از ناله ها نگفتن
من از سکوت تو ماندن
من از تو گفتنُ
تو از من نگفتن
حال قصه چیست ندانم؟
تنها دانم که کاش
غرور نباشد سرانجام این قصه
تا من مانم تو مانی
یه دنیا حسرت و غم

×..........×

یه شب حالت بده ،
خيلي بد ؛
داري به زمان و زمين بد و بيراه مي گي ...
خسته شدي ، خيلي خسته
حس مي كني توموم شدي
آروم
كم كم
مي گي چرا چند وقته هيچي درست نمي شه ؟!
مي گي چرا بايد كارات اينقدر گره بخوره ؟!
مي گي كاش بميري راحت شي !
حتي سر خدا داد مي زني چرا ؟؟؟؟؟؟؟!!!!
فكر مي كني صداتو نشنيده ؛
فكر مي كني اشكاتو نديده !
فكر مي كني داره كم كم يادش مي ره ،
داره كم كم همه چي رو فراموش مي كنه !
بغض مي كني ،
نمي خواي اين شب تموم بشه ،
نمي خواي فرداي نكبتي بياد ،
نمي خواي بفهمي اوضا خرابتر از اوني بوده كه فكر مي كردي ...
اما آخرش كه چي !؟!
صبح از راه مي رسه ؛
تو آينه يه نگاه به خودت مي ندازي ،
نفس عميق مي كشي ،
مي گي همه چي درست مي شه ، همه چي ...
با خودت فكر مي كني كه همين ديشب خدا بغلم كرد ، تو بغلش تا خود صبح خوابيدم ؛
منو اينقده دوست داشته كه ...
مي رسي سر اين خط :
لطف آنچه تو انديشي
حكم آنچه تو فرمايي
فكر مي كني ، فكر مي كني ... فكر ...
قاطي فكرات مي شي ،
تو بغل بزرگ خداي بزرگِ خودت گم مي شي
دلت يه چيزي مي خواد كه نمي دوني ؛
دلت يه چيزي مي خواد كه نمي شنوي ؛
بعد از آسمون شروع مي كنه به باريدن ،
نم نم ؛
آروم ؛
خيس مي شي ،
اما نه خيس ِ خيس ،
مي دوني !
داري شروع مي شي ...
آروم ،
كم كم .

×××××××××××××

برای ارزوهایی که میمیرند سکوتی می کنم بالاتر از فریاد

و فریادی کنم پایین تر از خاموشی مطلق

بدان درد مرا هیچکس نمی داند

که من امید ازادی ز تنهایی نمی بینم

ز تنهایی شدم بیزار

ز رفتارت شدم مایوس

وشاید نوش دارو نیز قبل از مرگ سهراب

دهد تن را خلاصی از خیالم

نباشد مرهم روح و روانم

بدان درد مرا هیچکس نمی داند...

×××××××××××××××

دهانت را ميبويند
مبادا که گفته باشی دوستت ميدارم
دلت را ميبويند
روزگار غريبيست نازنين
و عشق را کنار تیرک راه بند تازیانه میزنند
عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد
خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد...

××××××××××××××××××

صفحه اصلی

آرشیو وبلاگ

ایمیل

طراح قالب